Onze lieve Alexandru

Op eerste kerstdag 2008 kregen wij het droeve nieuws uit Roemenië dat onze lieve "vadertje", "opaatje" en grote vriend Alexandru is overleden. Wij zullen hem ontzettend missen!

Lief vadertje,

Door jou hebben wij geleerd wat armoede is, hoe het is om om te gaan met ziekte en ontberingen in een "ziekte- en oude mensen onvriendelijk land", hoe het is om altijd maar weer strijd te moeten leveren om te overleven, om bijna niets te hebben en er toch het beste van te kunnen maken, door jou hebben wij het "echte" leven leren kennen. Dat ging niet altijd even gemakkelijk.....de taal was een groot struikelblok, zeker in het begin. Toch lukte het ons om elkaar in de loop der jaren goed te gaan begrijpen want wederzijds begrip was in ruime hoeveelheden aanwezig, evenals de enorme hoeveelheid liefde die in jouw armoedige hutje zo gul in het rond werd gestrooid.

Je hebt Marloes geleerd dat het leven niet louter en alleen om luxe draaide en dat er soms bittere strijd gevoerd moest worden om het leven wat aangenamer te maken.....keihard werken, voor anderen klaarstaan waar nodig ook al heb je zelf niets en vooral.....optimistisch blijven.....kunnen lachen en kunnen huilen!

Mij heb je geleerd wat het is om als mens te leven in grote armoede op het platteland van Roemenië.....ik heb het er maar wat moeilijk mee gehad, zeker in het begin. Het was en is zo'n andere wereld. Niks luxe, niks geld, niks als vanzelfsprekend beschouwen maar tevreden zijn met elkaar en met wat je hebt.

Vadertje, bedankt vanuit het diepst van onze ziel voor je wijze lessen en omdat je er altijd voor ons was! Nooit vergeten wij jouw blijdschap als wij weer neerstreken in jouw armoedige boerderijtje waar wij ons zo thuis voelden, jouw enorme lach als de "kinderen uit Nederland" er weer waren, jouw tranen als het voor ons weer tijd was om te vertrekken.

Wij hebben met je meegelachen en meegehuild.....in gedachten zul je altijd bij ons zijn. 

Rust zacht tatutu!

Marloeska si Monica