ONZE HONDEN

Tja....... honden. Mijn hele leven werd mijn hartje al naar deze kwispelstaartende natte neuzen getrokken, maar hoe ik vroeger thuis bij mijn ouders ook smeekte, een hond kwam er niet in. Pa was volgens mij ook nog wel in voor een honden-avontuur, maar ma moest er niets van weten. Al die hondenharen op de vloerbedekking, uitlaten in weer en wind en het gebonden zijn met vakanties enz. enz. enz. Ik kreeg het er niet doorheen en ik nam mijzelf dan ook stellig voor dat "als ik groot was en een eigen huis had" er beslist een hond zou komen.

Nou, kwam ik toch even bedrogen uit zeg. Toen ik eenmaal groot was en een eigen huis had ging die vlieger mooi niet op. Mijn nu ex moest al helemaal niet aan honden denken, mijn twee katten die ik als "bruidsschat" meenam waren eigenlijk al te veel en het woord "huisdieren" was bij ons dan ook taboe. Balen natuurlijk, maar ja, om de goede vrede te bewaren legde ik mezelf maar bij dat vonnis neer, "mijn tijd kwam nog wel" spookte het steevast door mijn achterhoofd.

Bij Werner was de situatie min of meer hetzelfde, uitgezonderd een mislukt "honden-avontuur" in zijn jeugd. Bij hem lukte het door allerlei omstandigheden ook niet om aan zo'n kwispelende viervoeter te beginnen en dus bleef het heel lang voor ons allebei bij dromen.

TOTDAT.............wij na onze scheidingen tegen elkaar aanliepen en in 2001 besloten te gaan hokken. Het onderwerp "honden" was natuurlijk al lang ter sprake gekomen en als wij een huis met een tuin konden vinden dan zou er ook een hond komen. Wij begonnen natuurlijk meteen te dagdromen he. Werner had zijn zinnen al gezet op een Herder, terwijl mijn gedachten naar een schoothondje uitgingen. Aangezien Herder en Schoothondje niet echt combineert moesten wij daar nog een oplossing voor zien te vinden natuurlijk. Die kwam al heel snel, we namen dan maar twee honden, waren we tenminste allebei tevreden. De kinderen vonden het ook geweldig en aangezien ik maar 24 uur per week werk en er altijd wel iemand thuis is, stond niets ons honden-avontuur nog in de weg.

Toen wij eenmaal ons droomhuis hadden gevonden en daar ook nog , voor Haagse begrippen, een flinke tuin bij hadden was ik niet meer te houden. De computer werd stevig misbruikt bij mijn zoektocht naar een klein lief hondenbeest, terwijl Werner al snel een fokker had gevonden voor Canadees/witte Herders, want die moest het worden.

Maar ja, een rashond van een fokker, daar kwam je niet zomaar aan en wij moesten eerst op de wachtlijst worden geplaatst voor een nestje dat ongeveer in oktober/november gepland stond. En nu was het pas mei, dat duurde toch wel erg lang.

Ik kon niet meer wachten hoor en vond een adres in Prinsenbeek, een hondenopvang voor zwerfhondjes uit het buitenland. Daar wilde ik wel eens gaan kijken, wie weet zat daar zo'n lief klein hummeltje bij.

Uiteindelijk zijn het er drie geworden, klik op onderstaande foto en het verhaal van Didi, ScoobyDoo of Dexter verschijnt aan jullie.